چقدر درک برخی افراد، دردناک است. اولین بار که سعی کردم خودم را جای کسی بگذارم و دردش را حس کنم، دبیرستانی بودم. یک دوست بسیار آرام داشتم که انگار افسرده بود. عجیب بود. اصلا دوستی ما با هم سنخیتی نداشت و فکر کنم چون دختر عجیبی بود، با او دوست شدم و این حماقتم بود. یک بار سعی کردم درکش کنم، آنقدر انرژی منفی از درکش دریافت کردم که تا مدت­ها نخواستم هرگز کسی را بفهمم...

اکنون، غین را نمی­فهمم. یعنی دوست ندارم بفهمم. او دقیقا کسی است که دارد می­شکند یا شکسته است. فکر کنم نه! مطمئن هستم او هم از نسل سوخته است، از نسل دختران و پسران شکستنی؛ از آن دخترهایی است که باید رویش اتیکت زد "مواظب باشید، شکستنی"... عاشق میم شده است؛ البته اگر تعریف عشق را بدانم، عاشق خودش!

برای به هم رسیدنشان، موانع زیادی وجود دارد. هر وقت پای عقل وسط بیاید، کار دل لنگ می­شود. اکنون هم عقل است که نشسته بر مسند داوری و من متاسف هستم که باید غین را درک کنم و خودم را لحظه­ای جای او بگذارم... فکر کن چه می­توانم بگویم وقتی همه چیز را می­داند؟ میم را هم نمی­بینم که بپرسم او چه می­خواهد...

دختر شکستنی نمی­داند مدت­هاست از قرن عاشقی گذشته، اما سهم عاشقی­اش را دریافت خواهد کرد. زمانی که همه چیز بشود دودوتا چهارتا، دل فقط بازیچه می­شود...

این شرایط هم برای میم و هم برای غین، شرایط خوبی نیست.